Charakterystyczna dla tego obszaru jest architektura drewniana. Licznie zachowane budownictwo wiejskie - mieszkalne i gospodarcze - tworzy elementy regionalnego pejzażu. Najtrwalsze Są budowle ceglane, jak na przykład kościoły św. Mikołaja, św. Józefa i św. Piotra i Pawła w Międzyrzecu Podlaskim. Krajobraz kultury regionu wzbogacają liczne kapliczki rodem z XVIII i XIX w.
Miejsca pamięci narodowej - tablice i pomniki - związane są z walką Polaków o wolność i niepodległość. Martyrologię Żydów upamiętnia pomnik na kirkucie w Miedzyrzecu; zachowało się kilka macew wmurowanych w ogrodzenie cmentarza. Tereny powstałe w wyniku reformy administracyjnej 1973 r. gminy Miedzyrzec Podlaski położone są w obrębie ziemi międzyrzeckiej, która na przestrzeni stuleci była terenem ścierania się różnych kultur i narodowości. Są to bardzo stare tereny osadnicze, okolice Międzyrzeca były bowiem zamieszkiwane przez człowieka już w okresie neolitu. W północnej części gminy w miejscowości Dołhołęka, zachowało się grodzisko wczesnośredniowieczne, a zapis z XIII w. mówi już o 10 wsiach leżących nad Krzną.
Wieś Miedzyrzec wzmiankowano w roku 1390 (Abraham Chamiec otrzymał ją od Władysława Jagiełły). Powstanie ośrodka wiąże się z falą kolonizacji mazowieckiej z przełomu XIV i XV w.
Ważną postacią w dziejach regionu był Jan Nassutowicz, który zorganizował dobra międzyrzeckie, założył wiele wsi bojarskich, erygował nowy kościół, uzyskał w 1486 r. przywileje na targi i jarmarki.
Do roku 1944 dobra międzyrzeckie były prywatną własnością magnatów, m.in. Sapiehów, Zbarackich, Tęczyńskich, Kiszków, Daniłowiczów, Opalińskich, Lubomirskich, Sieniawskich, Czartoryskich i Potockich.
Przez misto przebiegała droga handlowa łącząca Brześć z Łukowem. Istniała tu komora celna. Z 1558 r. pochodzi najstarsza notatka dotycząca rozwoju garncarstwa na Podlasiu, a w roku 1598 założono tu jedyną na pograniczu Litwy i Korony warzelnię soli. W 1636 r. powstał cech kowalski - jeden z najstarszych w regionie.
Wielu nabywców znajdowało międzyrzeckie piwo, które wywożono do Lublina i Brześcia. Tu narodził się krajowy przemysł szczeciniarski. W XVIII w. Miedzyrzec Podlaski był najwiekszym ośrodkiem miejskim na Podlasiu miasto zamieszkiwało około 2 tys. osób). Nie omijały regionu klęski żywiołowe: pożary, powodzie, epidemie, głód i zniszczenia wojenne spowodowane najazdami kozaków Chmielnickiego (1648 r.), Szwedół (1655-57,1706, 1708), wojsk moskiewskich (1660 i 1812), powstaniami narodowymi, I i II wojną światową. Po III rozbiorze Polski okolice Międzyrzeca dostały się pod panowanie Austrii, a po kongresie wiedeńskim w 1815 r. znalazły się w granicach Królestwa Polskiego. Licznie zamieszkiwali Miedzyrzec Żydzi - oni też zdominowali handel, który mógł się rozwijać między innymi dzięki wybudowanej w latach 1821-23 drodze bitej łączącej Warszawę i Brześć. W 1867 r. Miedzyrzec uzyskał z tymi miastami także połączenie kolejowe.
